DE AFDALING IN WOORD

En toen was het zover… Ik had (j)A gezegd dus moest ik ook (g)aan B(eginnen). Zaterdagmiddag om een uurtje of drie arriveerden M. en ik onderaan de mast. Ik was de hele week al ietwat angstig *grijnz* maar toen ik bij aankomst naar boven keek en het daarbij al ernstig hevig duizelde, vroeg ik me echt af wat me in godsnaam bezielde om deze stunt uit te gaan halen. Maar ja, je bent een vrouw en je hebt je eer hoog te houden, dus we stapten na het ondertekenen van de nodige paperassen (ook lekker opwekkend overigens) natuurlijk gewoon in de lift omhoog.

Abseilcollega Eamel had in al zijn optimisme zelfs 2 afdalingen achterelkaar geboekt en die ging als eerste met zijn maat R. naar benee, dus ik had nog iets langer de tijd om me mentaal voor te bereiden (lees: mijn zenuwen op te laten laaien). Ik moet zeggen dat het toen ook allemaal nog wel grappig was, die lolletjes van de instructieboys over oude equipment en dergelijke. Ik kon er best om lachen, ook om het grapje dat ik met een stagaire te maken had. Hahaha…

Mijn been over de hoge railing. Niet naar beneden kijken! Rustig mijn andere been er bij en mijn voeten laten zakken totdat ik een richel voel. Ik kijk de jongen aan de andere kant van de railing aan en hij verteld mij dat ik nu rustig het touw kan gaan laten vieren. Ohw, ohw, ohw, de zenuwen gieren door mijn keel. Ik laat het touw stukje voor stukje vieren (zO eng om het los te laten!) en mijn lijf begint naar achteren te hellen. Wat voelt dat touw eigenlijk ruw… hÈ! .. met een zo mogelijk nog verschrikter gezicht kijk ik de jongen aan: “Moet ik geen handschoenen aan ofzo?!”. Hij verblikt of verbloost niet en zegt: “Dat is een goed idee, kom maar even terug.” maar ik weet dat hij geschrokken is van zijn behoorlijk slordige foutje. 100 meter touw door je blote handen laten glijden is niet echt lekker denk ik, dit doet zijn stage geen goed (;o)). Ik druk mezelf weer tegen de railing aan en zo sta ik dan mijn handschoenen aan te trekken. Boemboemerdeboemboem doet mijn hart.

Nadat ik mijn lijf weer enigzins haaks op de richel heb gemanouvreerd moet ik er echt aan geloven. “Ja, doe maar een stap, en nog ÈÈn, en nog ÈÈn.” Ik kom met mijn voeten op het glas van de restaurant-ramen. De stage-jongen roept “veel plezier!” en verdwijnt uit het zicht. In de weerspiegeling van het raam zie ik een lijkwit gezicht dat heel moeilijk kijkt. Goh, wat leuk dat abseilen. De mensen achter het glas kan ik slechts vaag onderscheiden, maar die hebben wel lol denk ik. Het is echter niet waarschijnlijk dat ze bij het observeren van mijn panische gedoe, worden verleid tot het boeken van een abseil-ritje. Na nog een klein beetje vieren komen mijn voeten los van de ruiten en ik hoor de instructieboy die in het midden mee naar beneden gaat, zeggen dat mijn benen over elkaar moeten. En dan is het alleen nog maar het touw, de stem van de instructieboy en soms die van Eamel nog wat verderop, waar ik het de komende 100 meter mee moet doen.

Ik was heel blij met de geruststellende aanwezigheid van de instructieboy, die me verzekerde dat ik het goed deed, dat ik Ècht niet de langzaamste was en dat er Ècht mensen waren die het er slechter vanaf brachten. Ik heb onderweg op zijn aanraden zelfs ook nog van het uitzicht weten te genieten en we hebben veel grapjes met elkaar gemaakt. Maar constant was er dat ‘enge gevoel’. Het waaide bijvoorbeeld best hard en dan voelde ik mezelf naar rechts gaan en dan golfde mijn angst weer op. “ik zal toch niet kiepen?!”, “gaat het nog wel goed?”, “ik zit nog steeds hartstikke hoog”, “wat een eind!”, “wat duurt dat lang!”. Kortom, ik vond het van boven tot beneden een hele heftige onderneming.

Als ik nog maar een kwart heb te gaan, wordt het ineens beter. Ik ben er bijna, ik durf zelfs naar beneden te kijken en ik zie M. en nog meer lieve, bekende en belangstellende abseil-supporters. Een zucht van verlichting ontsnapt me. Als mijn voeten de grond raken giert de opwinding door mijn lijf en dat heeft daarna nog een hele poos geduurd. Ik vertel iedereen die het wil horen hoe eng het was en hoe het allemaal is gegaan. Ik ben zo trots als een aap dat ik het heb gedaan en ik zal er nog heel lang over blijven opscheppen.

Maarre, of ik het binnenkort weer eens doe?

Dacht het niet.

 

EN DE AFDALING IN BEELD

Lefmeid... (of niet soms? ;o)

EN DE COMPLETE SET (KLEUREN-)FOTO’S STAAT HIER

Dit vind je misschien ook leuk...

16 reacties

  1. Jannie schreef:

    thanx OL!

    … *glimglunder*

  2. Annemiek schreef:

    SUPER stoer! Ik had het echt nooit gedurfd!:-)

  3. Jannie schreef:

    *grijnz*

    … kijk… hierRr doe je het nou voor! ;o))

  4. Helen schreef:

    Als ik je verslag lees, ga ik opnieuw twijfelen….:-D

  5. Mascha schreef:

    Super dat je het hebt gedurfd. Het zal je best een trots gevoel geven. Zo van “dat heb ik toch mooi even gedaan”. Wat lullig van die handschoenen. Weer erg leuk geschreven dit stuk, ik heb echt een paar keer met een lach op mijn gezicht gezeten. Zag het helemaal voor me. XXX

  6. K€€$ schreef:

    C H A P E A U

    Dat ga ik je echt niet nadoen..

  7. Bettie schreef:

    SodejubelZ nog an toe8-O

  8. Patrick schreef:

    Sjezus….

    Ik vind het al eng als ik naar de foto’s kijk!

  9. Yvon schreef:

    jannie, dat je dat durft!!!!!!

    echt fantastisch, kreeg bijna tranen in mijn ogen van respect!

  10. mandy schreef:

    O Jan ik doe het al bijna in mijn broek als ik alleen al naar je foto’s kijk….!

    Je bent echt een TOPPERTJE!

  11. 10 schreef:

    Nou jan ik vind t echt wel stoer van je dat je t gedaan hebt, wist niet dat je r blauwe plekken aan overhield! Ik hoor het strax wel in geuren en kleuren :))

  12. Ingeborg schreef:

    Super eng gek! 🙂

  13. Ingeborg schreef:

    Je link naar flicker geeft dit: This member is no longer active on Flickr. 🙁

  14. Jannie schreef:

    haha… ja dat was toen wel eng ja! Ik zie dat het lijntje naar Flickr kapot is ja. Ga ik wat aan doen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *